Seneler önce bir pizza zinciri ile öğrendik, "herşey dahil"in anafikrini. Özü: "patlayana kadar ye" idi.

Sonra bu sistem başka lokantalara da sıçradı. Menüdeki seçeneklerden biri "bir kez öde, istediğin kadar ye" oldu. Türkiye"nin turizmi 5 yıldızlı otellerin büfe ve eğlencede "herşey dahil" sistemiyle meşhur oldu. Sonra cep telefonu ve internet çıktı."Flatrate" ile tanıştık.

Ardından flatrate sistemi barlara da sıçradı. "10 Euro öde, sızana kadar iç" sloganı geldi. Sonuçta "herşey dahil" hayatlara iyice alıştık. Alıştık, ama iyi mi oldu, kötü mü? Bir ödeyip, bin faydalandığımız şeylerin kıymeti kaldı mı? Bu arada bu sistemin doğal olarak kalite konusunda ciddi bir zaafı var.

Cep telefonundaki flatrate'in amortismanı olabilmesi için, daha cızırtılı ya da zayıf hatları kullanmaya razı oluyoruz. Bardaki "herşey dahil" fiyattan içkinin, lokantadaki ya da oteldeki açık büfe yemeğin kalitesinin en üst düzey olmasına pek imkan yok. Bu durumda acaba "herşey dahil" sistemi aslında hayatımızı çekilmez ve kalitesiz hale mi getirdi?

Ya da aksine, "herşey dahil" hayatlar, zengin ile fakirin arasındaki uçurumu kapatıp, en azından günlük yaşantımızı daha demokratik mi kıldı? "Herşey dahil" hayatın sınırı nerede, nereden sonra ipin ucu kaçıyor?

---

---

---